مشتریان گرامی با توجه به نوسانات بازار قبل از ثبت سفارش با مجموعه جهت استعلام قیمت تماس حاصل نمایید
تاریخچه دزدگیر اماکن یکی از فناوریهایی است که مسیر آن از یک مدار الکتریکی ساده و یک زنگ مکانیکی شروع شد و به سامانههایی رسید که امروز میتوانند ورود غیرمجاز، باز شدن در و پنجره، حرکت، آتشسوزی و رویدادهای مختلف را تشخیص دهند و نتیجه را از طریق شبکههای ارتباطی برای کاربر یا مرکز مانیتورینگ ارسال کنند.
تاریخ این فناوری در واقع داستان تبدیل «هشدار محلی» به «حفاظت هوشمند و متصل» است.
پیش از ظهور دزدگیرهای الکتریکی، حفاظت از خانه و اموال بیشتر به موانع فیزیکی و نیروی انسانی وابسته بود. قفلها، درهای مقاوم، نگهبانان شب، سگهای نگهبان و حتی تلهها و زنگهای مکانیکی برای آگاه شدن از ورود فرد ناشناس استفاده میشدند.
نمونههای مکانیکی مبتنی بر سیم و کشش، دستکم از قرن هجدهم در انگلستان وجود داشتهاند. مشکل اصلی این روشها این بود که معمولاً فقط در همان محل هشدار ایجاد میکردند و امکان انتقال سریع خبر به فردی خارج از ساختمان بسیار محدود بود.
اگر منظور از «اولین دزدگیر» نخستین دزدگیر الکتریکی ثبتشده باشد، نام Augustus Russell Pope در صدر تاریخ قرار میگیرد.
پاپ در ۲۱ ژوئن ۱۸۵۳ در ایالات متحده برای یک سیستم هشدار الکترومغناطیسی ثبت اختراع دریافت کرد. طرح او برای در و پنجره ساختمان طراحی شده بود و باز شدن آنها میتوانست وضعیت مدار را تغییر داده و باعث فعال شدن هشدار شود.
اختراع پاپ بهتنهایی یک صنعت بزرگ ایجاد نکرد. Edwin Holmes در سال ۱۸۵۷ حقوق اختراع پاپ را خرید و از سال ۱۸۵۸ تولید و نصب سیستم را به شکل تجاری دنبال کرد.
به همین دلیل باید بین «مخترع فناوری» و «فردی که آن را تجاری و صنعتی کرد» تفاوت قائل شد. منابع تاریخی، شرکت Holmes Electric Protection Company را از نخستین کسبوکارهای تخصصی این صنعت میدانند.
یکی از مهمترین تغییرات تاریخی، جدا شدن محل تشخیص از محل دریافت هشدار بود.
در سیستمهای اولیه، باز شدن در یا پنجره مستقیماً زنگ را در همان ساختمان فعال میکرد. بعدها ایده اتصال خطوط هشدار به یک دفتر یا مرکز، امکان نظارت متمرکز را ایجاد کرد.
اسناد تاریخی مربوط به شرکت Holmes از شکلگیری سیستم «Central Office» در دهه ۱۸۷۰ خبر میدهند؛ یعنی سیستم حفاظتی دیگر فقط به یک زنگ محلی وابسته نبود و میتوانست با یک مرکز ارتباط داشته باشد.
در سال ۱۸۷۴، Edward Callahan پس از یک سرقت شبانه، یک جعبه تماس مبتنی بر تلگراف طراحی کرد که برای درخواست کمک از یک دفتر مرکزی استفاده میشد.
او این ایده را به خانههای دیگر محله گسترش داد و شبکهای از حدود ۵۰ خانه شکل گرفت. شرکت American District Telegraph یا ADT نیز در همان سال در بالتیمور ثبت شد.
این اتفاق یکی از نقاط مهم در تبدیل دزدگیر از یک محصول مستقل به یک خدمت حفاظتی شبکهای بود.
در قرن بیستم، دزدگیرها به سمت افزایش تعداد مناطق حفاظتی، بهبود مدارهای الکتریکی، استفاده از خطوط تلفن، مراکز مانیتورینگ و سپس سنسورهای پیشرفته حرکت کردند.
ADT در فاصله دهههای ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰ مفهوم مرکز مانیتورینگ مرکزی را توسعه داد و در دهههای بعد سیستمهای خودکار اعلام سرقت و حریق را گسترش داد.
در دوران پس از جنگ جهانی دوم نیز سنسورهای حرکتی وارد نسلهای جدید سیستمهای حفاظتی شدند.
با پیشرفت الکترونیک، تشخیص سرقت فقط به باز شدن در و پنجره محدود نماند.
سنسورهای حرکتی، سنسورهای ضربه، شیشهشکن و تجهیزات تشخیص شرایط محیطی به سیستمها اضافه شدند. این تغییر باعث شد دزدگیر بتواند رویدادهای بیشتری را شناسایی کند و مناطق بزرگتری را با تجهیزات متنوع تحت پوشش قرار دهد.
در نسلهای جدید، ارتباط میان پنل و سنسورها از سیمهای ثابت به ارتباطات رادیویی نیز گسترش یافت.
سیستمهای بیسیم نصب سریعتری دارند و برای ساختمانهایی که کابلکشی دشوار است کاربرد زیادی پیدا کردهاند. در چنین سیستمهایی پنل، سنسورها و تجهیزات جانبی میتوانند به صورت بیسیم با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.
سیستمهای جدید همچنین میتوانند وضعیت باتری و ارتباط برخی سنسورها را بررسی کنند و در صورت بروز مشکل به کاربر هشدار دهند.
مسیر انتقال هشدار نیز بارها تغییر کرده است.
در دورهای خطوط تلفن ثابت مسیر اصلی ارتباط با مرکز مانیتورینگ بودند؛ سپس ارتباطات سلولی و اینترنت وارد سیستمها شدند.
امروزه برخی سامانههای حرفهای از Wi-Fi، اینترنت و ارتباط سلولی در کنار یکدیگر استفاده میکنند تا در صورت اختلال مسیر اصلی، مسیر جایگزین برای ارسال هشدار وجود داشته باشد.
این ساختار که به ارتباط دوگانه یا Dual-Path معروف است، میتواند پایداری ارتباط سیستم را افزایش دهد.
دزدگیر امروزی دیگر صرفاً یک پنل و چند سنسور نیست.
اپلیکیشن موبایل، کنترل از راه دور، سناریوهای خودکار، ارتباط سلولی، اتصال به دوربین، سنسورهای هوشمند و یکپارچهسازی با خانه هوشمند بخشی از امکانات نسل جدید هستند.
در نتیجه کاربر میتواند علاوه بر دریافت هشدار، وضعیت سیستم را از راه دور مشاهده و برخی تجهیزات متصل را نیز مدیریت کند.
آینده این فناوری احتمالاً بیشتر بر سه محور حرکت خواهد کرد: هوشمندی، اتصال و کاهش هشدارهای کاذب.
سیستمهای آینده میتوانند داده سنسورها و دوربینها را در کنار هم تحلیل کنند، رویدادها را دقیقتر دستهبندی کنند و با کمک الگوریتمهای هوشمند میان یک حرکت عادی و یک وضعیت مشکوک تفاوت بیشتری قائل شوند.
همچنین ارتباط با خانه هوشمند، قفلهای دیجیتال، دوربینها و تجهیزات مدیریت انرژی میتواند دزدگیر را به بخشی از یک اکوسیستم امنیتی کامل تبدیل کند.
تاریخچه دزدگیر اماکن نشان میدهد این فناوری در یک مرحله متوقف نمانده است.
از قفل، نگهبان و زنگهای مکانیکی به مدار الکتریکی پوپ، تجاریسازی توسط هولمز، شبکههای هشدار و مراکز مانیتورینگ، سپس سنسورهای حرکتی، ارتباطات بیسیم، سیمکارتی و اینترنتی رسیدهایم.
امروز ارزش یک دزدگیر فقط در صدای آژیر نیست؛ سرعت تشخیص، قابلیت ارتباط، پایداری، مدیریت از راه دور و امکان هماهنگی با سایر تجهیزات امنیتی، بخش مهمی از کیفیت یک سیستم حفاظتی را تعیین میکند.
نخستین ثبت اختراع شناختهشده برای دزدگیر الکتریکی در آمریکا در سال ۱۸۵۳ به نام Augustus Russell Pope ثبت شد.
او حقوق اختراع پوپ را خرید، سیستم را تولید و تجاری کرد و از چهرههای کلیدی در شکلگیری صنعت دزدگیر الکتریکی بود.
مدلهای اولیه با تغییر وضعیت یک مدار الکتریکی هنگام باز شدن در یا پنجره، هشدار ایجاد میکردند.
اتصال هشدارها به دفاتر مرکزی در نیمه دوم قرن نوزدهم شکل گرفت و بهتدریج به یکی از پایههای خدمات حفاظتی تبدیل شد.
مدلهای جدید از سنسورهای متنوع، ارتباط بیسیم و سلولی، اینترنت، اپلیکیشن، کنترل از راه دور و در برخی سامانهها تحلیل هوشمند استفاده میکنند.
بخش مهمی از توسعه آینده به تحلیل هوشمند دادهها، کاهش هشدارهای کاذب و هماهنگی دزدگیر با دوربین و تجهیزات خانه هوشمند مربوط خواهد بود.
